قرارداد دوجانبه وقتی موفق است که علاوه بر قیمت، سه ریسک اصلی را پوشش دهد: ریسک تحویل، ریسک تسویه و ریسک تغییر مقررات.
در قراردادهای مرتبط با نیروگاههای حرارتی قدیمی، بندهای عملکردی باید شفاف باشند. صنایع باید سناریوی عدمتحویل یا تحویل جزئی را از ابتدا مدل کنند.
در مدل ماده ۴، ساختار حقوقی و نوع مالکیت نیروگاه اثر مستقیم بر شیوه معامله دارد. بدون بررسی حقوقی-بازاری یکپارچه، هزینههای پنهان بالا میرود.
پیشنهاد عملی: قرارداد را با پیوست ماتریس ریسک و SLA عملیاتی ببندید تا اختلافات اجرایی کاهش یابد.